Ο "Βαρκάρης", το "Φεστιβάλ" και λίγα ραπανάκια για την όρεξη

Είναι πολλά τα παράδοξα, τα ανήκουστα των καιρών μας. Τα σκέφτομαι και τα αναλύω νυχθημερόν, αποφασίζω να υψώσω ανάστημα και να αρθρώσω λόγο πολιτισμένα αιχμηρό, αλλά αίφνης οι λέξεις δεν αρκούν, είναι λίγες και φτωχές, τις καταπνίγει το συναίσθημα, η ακαταμάχητη διάθεση να διαπεράσω το γυάλινο τείχος του Μέσου -και της ζωής- και να αρπάξω το κάθε κάθαρμα που με κοροϊδεύει μες τα μούτρα μου από το γιακά, να το πλακώσω στο ξύλο και να ξεθυμάνω! Τότε συνειδητοποιώ με τρόμο ότι αυτό που θέλω πραγματικά δεν είναι ούτε να μιλήσω ούτε να φωνάξω... Αυτό που θέλω είναι να βιαιοπραγήσω, αυτό μόνο θα με έκανε να αισθανθώ καλύτερα, εμένα, την πάλαι ποτέ φιλήσυχη πολίτη, που στο άκουσμα και μόνο της λέξης "βία" σηκώνεται (υπό κανονικές συνθήκες) η πέτσα μου η ίδια!
Σήμερα όμως έχω πάρει τα χαπάκια μου, νιώθω λιγότερο αιμοδιψής -λιγότερο, όχι καθόλου- κι είπα να σου γράψω κάποια σκόρπια πράγματα.

Το πρώτο το ξέρεις, το έχεις ήδη σκεφτεί πολλές φορές, αλλά θα στο ξαναπώ, με δικά μου λόγια:

Τι καραγκιόζηδες πολιτικοί είναι αυτοί που έχουν μαζευτεί στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, ρε φίλε μου! Ούτε ένας τους, για δείγμα, για να' χουμε να το λέμε στα εγγόνια μας, δεν έχει το ανάστημα (ηθικό, πολιτικό, πατριωτικό, όπως θες πες το) να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο κόσμος καίγεται κι αυτοί ακόμα ψηφοθηρούν! Σε μια χώρα όπου σε λίγο δε θα έχουν απομείνει ψηφοφόροι, κύριε (πώς μου κόλλησε αυτή η προσφώνηση τελευταία, ιδέα δεν έχω, αλλά την «κολλάω» παντού), θα την έχουν κάνει όλοι για Αυστραλία κι Αμερική, για το Α' Κενταύρου, για οπουδήποτε μπορούν να αξιώσουν μια αξιοπρεπή ζωή! Είναι κωμικοτραγικό.
Αλλά κι εμείς, τι λαός, γνήσιοι απόγονοι του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, του Περικλή και της Δημοκρατίας! Την οποία Δημοκρατία έχουμε καταλύσει με τα ίδια μας τα χέρια εδώ και δεκαετίες, αλλά όσο η φτώχεια δε μας είχε χτυπήσει την πόρτα, όσο είχαμε το "μέσον" (για να πάρουμε τη δουλειά που με αξιοκρατικά κριτήρια θα έπρεπε να κατέχει κανονικά ο διπλανός μας, για να βγάλουμε αναπηρική σύνταξη ενώ το μόνο ανάπηρο επάνω μας ήταν πάντοτε το μυαλό μας, για να νομιμοποιήσουμε το αυθαιρετάκι μας εντός δασικής εκτάσεως, για να παρακάμψουμε τη γραφειοκρατία, κ.ο.κ.) ουδόλως μας ενδιέφερε, ψιλά γράμματα βρε αδερφέ. Και βγήκαμε στις πλατείες ως «αγανακτισμένοι» όταν απωλέσαμε πια κάθε ελπίδα ότι ο μπάρμπας από την Κορώνη θα μας σώσει, εμάς ατομικά, γιατί για τους άλλους κατά βάθος χεστήκαμε! Και τώρα θυμηθήκαμε τη Δημοκρατία και συζητάμε γι’ αυτήν στις παρέες και τα blogs σαν Εγγλέζες συνταξιούχοι που παίρνουν το απογευματινό τους τσάι… Εμείς, που έχουμε κάνει την προπαγάνδα, την προσωπολατρία (γιατί πίσω στα ‘80s δεν ψήφιζες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά Παπανδρέου και Μητσοτάκη, αν δε με απατά η μνήμη μου) και την παραπληροφόρηση τέχνη! Εμείς, που έχουμε εναποθέσει εδώ και χρόνια τις τύχες μας στο πολίτευμα της ολιγαρχικής οικογενειοκρατίας (άλλη μια ελληνική «εφεύρεση» που θα μείνει στην ιστορία), βασιλικότερης του ίδιου του βασιλέως -του «τέως», μη φοβάσαι κύριέ μου, που σου κάνει τζιζ η λέξη «βασιλιάς» αλλά καταδέχεσαι να σε κυβερνούν και να σε εκπροσωπούν εκ περιτροπής οι αποτυχημένοι «γόνοι» των σκαπανέων του ΧΑΟΥΣ – και ιδού πώς οι σοβινιστές Γάλλοι έφτασαν να δημοσιεύουν πρωτοσέλιδους τίτλους στα ελληνικά)! Εμείς, που ψηφίσαμε σαν ηλίθιοι το Γιωργάκη γιατί μας είπε ότι "Λεφτά υπάρχουν"! Και μπορεί να μην "τα φάγαμε μαζί", αλλά σίγουρα τα κάναμε σκατά μαζί, κύριε! Και τώρα πρέπει να τα φάμε. Καλή μας όρεξη!

Το δεύτερο:

Αυτοί οι εταίροι μας, οι G και όλο το σκυλολόι, είναι -απίστευτο κι όμως αληθινό- χειρότεροι από εμάς! Τα έργα και οι ημέρες τους αποτελούν την αποθέωση -και την απογείωση μαζί- της Έβδομης Τέχνης! Έλα, μη μου πεις πως δεν τον έκανες το συνειρμό όταν άκουσες για τις Κάννες; "Πώς να καταστρέψετε έναν λαό" σε Παγκόσμια Πρώτη, πολύγλωσσο ντοκιμαντέρ με πρωταγωνιστές πρόσωπα της καθημερινότητας! … Καλά, το ντύσιμο της Μέρκελ δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο για ένα τέτοιο ... Φεστιβάλ, αλλά δεν την είδες και όταν χρίστηκε Καγκελάριος; Το κακό γούστο, αναγνώστη μου, είναι σαν την ψώρα. Άπαξ και την έχεις είναι πολύ δύσκολο να την ξεφορτωθείς!
Όλοι αυτοί, λοιπόν, οι περισσότεροι εκ των οποίων –σύμφωνα, τουλάχιστον, με τις περίφημες εταιρίες αξιολόγησης που οι ίδιοι έχουν αναγάγει σε επίγειους θεούς- θα έπρεπε κανονικά να διαβαίνουν τις πόρτες των συνελεύσεων των G μόνο για να καθαρίζουν τα παπούτσια των υπολοίπων ή για να σερβίρουν απεριτίφ στους παρευρισκόμενους, θεωρούν (ή προσπαθούν να πείσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη) ότι εμείς είμαστε το πρόβλημα. Και ξέρουν ότι στην πραγματικότητα εμείς απλά προπορευόμαστε στον αναπόφευκτο δρόμο προς τον γκρεμό που ακολουθούν και οι ίδιοι. Και γνωρίζουν καλά ότι σε λίγο έρχεται η σειρά τους, ότι οι λαοί που τους εξέλεξαν τους περιμένουν καιρό τώρα στη γωνία, ότι θα πρέπει σύντομα να δώσουν εξηγήσεις για τις αποφάσεις και τις πράξεις τους. Και χρωστούν τα μαλλιά της κεφαλής τους σε δάνεια, τα οποία δεν πρόκειται να καταφέρουν να αποπληρώσουν ποτέ! Είναι λες και ο μισοκακόμοιρος προσπαθεί να φέρει στα ίσα του τον κακομοίρη. Και τον δανείζει και του δίνει και συμβουλές. Τελευταία, δε, τον απειλεί κιόλας, σε μια ύστατη προσπάθεια να τον φέρει στον ίσιο δρόμο! Ήμαρτον, Παναγία μου!
Παρεμπιπτόντως, ας με διαφωτίσει κάποιος ειδήμων, αυτή η Γερμανία (που όπως έχει περίτρανα αποδείξει η Ιστορία υπήρξε πάντοτε «επιστήθια» φίλη μας) ακόμα μας χρωστάει εκείνα τα γαμησιάτικα του Πολέμου; Αν ισχύει αυτό, πόσο να έχουν φτάσει άραγε με τους τόκους -όχι τους κανονικούς, του τοκογλύφου, αυτούς που προτιμά και επιλέγει στις συναλλαγές της και η ίδια, μην της χαλάσουμε και χατίρι, είναι και εταίρα μας, ντροπή βρε παιδιά!

Το Τρίτο θα σου αρέσει, πιστεύω:

Παρακολουθούσα πριν λίγες ημέρες μια σαχλοταινία που τιτλοφορείται "Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι: η κλοπή της Αστραπής" ή κάπως έτσι. Δεν ξέρω αν το έχεις δει και κανονικά δε θα στο πρότεινα ποτέ (ελληνική μυθολογία ανάμεικτη με μπόλικη αμερικανιά, χάλια κατά τη γνώμη μου) αλλά έχει μια φοβερή σκηνή, όπου οι Αμερικανοί απόγονοι των Ελλήνων Θεών (!) φτάνουν στην πύλη του Κάτω Κόσμου και συναντούν το Βαρκάρη. Θυμούνται ότι για να τους περάσει Απέναντι πρέπει να του δώσουν χρήματα και βγάζουν από τις τσέπες τους κάτι δολλάρια. Ο Βαρκάρης τα (μισο) κοιτά με απαξιωτικό τρόπο και στρέφει το κεφάλι του προς την άλλη πλευρά. Τότε ένας από την παρέα σφυρίζει στους υπόλοιπους: "Δώστε του τις δραχμές"! Διότι, κύριε, ο Χάρος είναι Έλλην και φρόντισε να έχεις κάνει συνάλλαγμα όταν πας με το καλό να τον συναντήσεις! Και μπορεί να είναι ο μόνος που αντιμετωπίζει τη Δραχμή σαν Μέγα Νόμισμα, αλλά πες μου εσύ τι μπορούν να κλάσουν μπροστά του όλοι οι υπόλοιποι!

Τα είπα και ξεθύμανα!