Αλυσιδωτή Αντίδραση

Σκεφτόμουν (άνεργη, γαρ, δεν μπορώ να κάνω και πολλά άλλα πράγματα) πόσο σοκαριστικά όμοιες είναι οι αντιδράσεις των ανθρώπων όταν έρχονται αντιμέτωποι με πρωτόγνωρες καταστάσεις που συγκλονίζουν εκ θεμελίων τη ζωή και τον κόσμο τους. Αναφέρομαι στην οικονομική κρίση, φυσικά. Είμαστε εντυπωσιακά ίδιοι, αγαπητέ μου φίλε, παρ' όλες τις κοινωνικοοικονομικές, μορφωτικές ή άλλες διαφορές μας. Ίδια ουσία, αλλάζει μόνο το περιτύλιγμα, κάπως έτσι το βλέπω.
Ξεκίνησα κάποια στιγμή -όταν άρχισαν να επιστρέφουν οι κρίσεις πανικού- να παρατηρώ και να αναλύω τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις μου απέναντι στη γενικότερη "σκοτεινιά" και απογοητεύτηκα. Στράφηκα λοιπόν στους γύρω μου, να δω αν υπάρχει κάτι διαφορετικό, κάποια καλύτερη οδός, κάποια ουσιαστικότερη μορφή αντίστασης σε όσα συμβαίνουν -αναφέρομαι στην ψυχική αντίσταση, την άλλη δεν τη συζητώ καν, δείχνει να έχει χαθεί στη μετάφραση.
Το μόνο, λοιπόν, που ανακάλυψα, είναι ένα είδος ψυχολογικής αλυσιδωτής αντίδρασης που μας παίρνει μπάλα όλους και μας αναγκάζει να αντιδρούμε με τον ίδιο σχεδόν άχαρο και αστείο τρόπο. Η αλυσιδωτή αντίδραση έχει ως εξής:
1) Χάνεις (ή φοβάσαι ότι θα χάσεις) τη δουλειά σου, μεγάλο μέρος του μισθού σου, ή κάτι άλλο (ας εστιάσουμε στα υλικά αγαθά, εν προκειμένω) που μπορεί να διαταράξει την εσωτερική και εξωτερική σου ισορροπία.
2) Προσπαθείς να παραμείνεις ψύχραιμος και να σχεδιάσεις το επόμενο βήμα, αυτό που θα σε βοηθήσει να βγεις από το τέλμα.
3) Όσο κι αν σπας το κεφάλι σου, όση φαιά ουσία κι αν καταναλώνεις, αδυνατείς να βρεις το επόμενο βήμα, γιατί, πολύ απλά, δεν υπάρχουν δουλειές (το μόνο "επάγγελμα" που φαίνεται να ανθεί, είναι αυτό του τοκογλύφου), καταθέσεις, χρήματα στην άκρη ή ετοιμοθάνατος πλούσιος θείος στο Αμέρικα του οποίου να τυγχάνεις ο μοναδικός κληρονόμος, οπότε αρχίζει να σε παίρνει από κάτω.
4) Συζητάς το θέμα με φίλους και γνωστούς, αλλά συνειδητοποιείς -καλά, πού ζούσες τόσο καιρό;- ότι δεν υπάρχει πουθενά παρηγοριά και φως, όλοι βρίσκονται πάνω- κάτω στην ίδια ή και χειρότερη μοίρα με εσένα, συνεπώς κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει να ανακάμψεις προσφέροντάς σου υλική ή έστω ψυχολογική βοήθεια.
5) Αρχίζεις να απελπίζεσαι και να στρέφεσαι σε σενάρια που σε παλαιότερες εποχές θα φάνταζαν επιστημονική φαντασία (να μεταναστεύσεις στην Αυστραλία, να δώσεις τον πρωτότοκο για υιοθεσία, να έχει καλύτερη μοίρα το παιδί, να πουλήσεις το νεφρό σου στην αγορά οργάνων, και άλλα τινά).
6) Όταν συνειδητοποιείς ότι σχεδόν κανένα από τα παραπάνω σενάρια δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί άμεσα και άρα σύντομα τη θέση της κατσαρόλας σου θα πάρει ο κάδος των απορριμάτων στον απέναντι δρόμο... ε, τότε πανικοβάλλεσαι για τα καλά, τη χάνεις εντελώς τη μπάλα κι αρχίζεις να καταπίνεις τα Lexotanil με τις χούφτες, να κατεβάζεις μια νταμιτζάνα κρασί την ημέρα, να αναρωτιέσαι αν τα ναρκωτικά θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν να ξεχάσεις... Και αυτές είναι οι καλές περιπτώσεις, διότι στη χειρότερη αρχίζεις να βλέπεις το μπαλκόνι του τρίτου σαν την απόλυτη διέξοδο από τα χρέη και το μάταιο τούτο κόσμο, "που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους ρίχνει στα ξένα χέρια".
7) Κλείνεις εξάπαντος τη ρημάδα την τηλεόραση γιατί μετά από κάθε δελτίο ειδήσεων νιώθεις σκέτο κουρέλι και οι τάσεις αυτοκτονίας εντείνονται.
8) Μια μέρα συναντάς στο δρόμο έναν φίλο (απολυμένο από καιρό και άρα "παλιά καραβάνα" σε αυτά τα θέματα). Είναι εντελώς άφραγκος και δείχνει να μην έχει στον ήλιο μοίρα, αλλά δεν έχει χάσει το κουράγιο του γιατί: α) διάβασε το "Μυστικό" και έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στο σύμπαν β) παρακολουθεί φανατικά τις εκπομπές του Λιακόπουλου και είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η Τελική Μάχη κοντοζυγώνει, οπότε όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο γ) βρήκε παρηγοριά στη θρησκεία και τη δύναμη της προσευχής και ξημεροβραδιάζεται με τη Βίβλο και την Αποκάλυψη στο χέρι δ) ένας γνωστός του ψυχοθεραπευτής τού επισήμανε την αξία της θετικής σκέψης ε) τζογάρει μανιωδώς τα φραγκοδίφραγκά του μπας και πιάσει το Τζόκερ και σωθεί στ) μασάει ολημερίς πεγιότ γιατί δεν την πάλευε άλλο.
9) Προβληματισμένος, τα βάζεις τα πράγματα κάτω κι αποφασίζεις ότι μάλλον κάτι ανάλογο θα πρέπει να κάνεις εσύ, διαφορετικά η ταφόπλακα που έχει κατσικωθεί στο στήθος σου δεν πρόκειται να ξεκουνήσει ποτέ!
Τι σου είναι αυτό το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, βρε παιδί μου!

Ζουν ανάμεσά μας...

Δεν ξέρω αν τα έμαθες, αλλά εγώ έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό: ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου είναι, λέει, μέλος της περίφημης Λέσχης Bilderberg! Και όχι μόνο αυτό: ο αδερφός του ο Ανδρίκος είναι μεγαλοστέλεχος επενδυτικής κερδοσκοπικής εταιρείας που ωφελείται τα μάλα από την οικονομική εξαθλίωση ή την πτώχευση της Ελλάδας, ενώ ο έτερος αδελφός του, ο Νικόλαος, διάγει "ανεξήγητα" χλιδάτο βίο και πιθανότατα σχετίζεται και εκείνος με την περίφημη Λέσχη που σκοπεύει να σβήσει την Ελλάδα από το χάρτη!
Αν ο Γιωργάκης ανήκει πράγματι στη Λέσχη Bilderberg, τότε πιστεύω ότι η εν λόγω λέσχη θα πρέπει να μετονομαστεί σε "Λέσχη Ηλιθίων" ή κάτι τέτοιο, κι αν όλα τα υπόλοιπα έχουν έστω και μερικά ψήγματα αλήθειας μέσα τους, εγώ θα σηκωθώ από τον καναπέ μου, θα αγοράσω την τελευταία τριλογία του Λιακόπουλου (τόμοι 0, 26 και 27, λείπουν μερικοί, αλλά δε βαριέσαι!) και θα του ζητήσω να μου την υπογράψει κιόλας!
... Έτσι, να μάθω επιτέλους και τι χρώμα έχουν τα Νεφελίμ!

Χριστουγεννιάτικη ιστορία

"Υπάρχουν πολλά πράγματα από τα οποία πήρα κάτι καλό, αλλά δε με ωφέλησαν οικονομικά, τολμώ να πω", αποκρίθηκε ο ανιψιός. "Μέσα σε αυτά ήταν και τα Χριστούγεννα. Θυμάμαι πολύ καλά ότι κάθε φορά που έρχονταν τα Χριστούγεννα τα θεωρούσα -πέρα από τον οφειλόμενο σεβασμό στο ιερό όνομα και την προέλευσή τους- ως μια όμορφη περίοδο, μια περίοδο καλοσύνης, συγχώρεσης, συμπόνοιας και χαράς. Η μοναδική φορά, κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου, που άνδρες και γυναίκες -ομόψυχα- ανοίγουν γενναιόδωρα τις κλειστές καρδιές τους και βλέπουν τους χαμηλότερους ανθρώπους σαν συνεπιβάτες στο ταξίδι για τον τάφο και όχι σαν μια άλλη φυλή πλασμάτων που οδεύουν προς μια άλλη κατεύθυνση. Και επομένως, θείε, παρ' όλο που δεν μου έφεραν, ποτέ, ούτε ένα γραμμάριο χρυσού ή ασημιού στην τσέπη μου, πιστεύω ότι μου έκαναν καλό και θα μου κάνουν καλό. Και αυτό που λέω είναι, ο Θεός να τα ευλογεί!"

Τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Charles Dickens τη διαβάζω κάθε χρόνο λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, και πάντα ανακαλύπτω κάτι καινούριο.
Φέτος, ήθελα να μοιραστώ ένα μικρό απόσπασμα- μήνυμά της μαζί σας.
Ο Θεός να σας ευλογεί, παιδιά! Καλά Χριστούγεννα!

Απορία ψάλτου βηξ

"Ξέσπασε σε κλάματα η Ιταλίδα Υπουργός Εργασίας Έλσα Φορνέρο, ενώ ανακοίνωνε στους συμπατριώτες της τα νέα μέτρα λιτότητας" ... Αυτό συνέβη τη στιγμή ακριβώς που προσπάθησε να αρθρώσει τη λέξη "θυσία". Γιατί το να ζητάς από έναν λαό (και ειδικά από τα κατώτερα οικονομικά του στρώματα) να θυσιαστεί, δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα.
Αναπόφευκτη η σύγκριση: για εμάς ούτε ένα δάκρυ, ρε γαμώτο, έστω και κροκοδείλιο... Μας κοιτούν κατάματα και μας ζητούν να δώσουμε το αίμα μας χωρίς καν να συσπαστεί το πρόσωπό τους...
Πώς γίναμε έτσι οι Έλληνες!
Και σκέφτομαι ότι οι ατάκες του Ζουγανέλη στο χθεσινό "Αλ Τσαντίρι" ήταν σοφές: είμαστε πολύ μαλάκες, τελικά! Αναρωτιόμαστε πού είναι οι καλοί και οι δίκαιοι, ενώ χρόνια τώρα ανεβάζουμε σε όλες τις θέσεις ουσίας τις μετριότητες...
Τα λόγια περιττεύουν...

Υ.Γ. Καλό ταξίδι σε όσους ετοιμάζονται να ξενιτευτούν παρά τη θέλησή τους... Να είστε καλά, παιδιά, εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να πάνε όλα καλά!

Ο "Βαρκάρης", το "Φεστιβάλ" και λίγα ραπανάκια για την όρεξη

Είναι πολλά τα παράδοξα, τα ανήκουστα των καιρών μας. Τα σκέφτομαι και τα αναλύω νυχθημερόν, αποφασίζω να υψώσω ανάστημα και να αρθρώσω λόγο πολιτισμένα αιχμηρό, αλλά αίφνης οι λέξεις δεν αρκούν, είναι λίγες και φτωχές, τις καταπνίγει το συναίσθημα, η ακαταμάχητη διάθεση να διαπεράσω το γυάλινο τείχος του Μέσου -και της ζωής- και να αρπάξω το κάθε κάθαρμα που με κοροϊδεύει μες τα μούτρα μου από το γιακά, να το πλακώσω στο ξύλο και να ξεθυμάνω! Τότε συνειδητοποιώ με τρόμο ότι αυτό που θέλω πραγματικά δεν είναι ούτε να μιλήσω ούτε να φωνάξω... Αυτό που θέλω είναι να βιαιοπραγήσω, αυτό μόνο θα με έκανε να αισθανθώ καλύτερα, εμένα, την πάλαι ποτέ φιλήσυχη πολίτη, που στο άκουσμα και μόνο της λέξης "βία" σηκώνεται (υπό κανονικές συνθήκες) η πέτσα μου η ίδια!
Σήμερα όμως έχω πάρει τα χαπάκια μου, νιώθω λιγότερο αιμοδιψής -λιγότερο, όχι καθόλου- κι είπα να σου γράψω κάποια σκόρπια πράγματα.

Το πρώτο το ξέρεις, το έχεις ήδη σκεφτεί πολλές φορές, αλλά θα στο ξαναπώ, με δικά μου λόγια:

Τι καραγκιόζηδες πολιτικοί είναι αυτοί που έχουν μαζευτεί στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, ρε φίλε μου! Ούτε ένας τους, για δείγμα, για να' χουμε να το λέμε στα εγγόνια μας, δεν έχει το ανάστημα (ηθικό, πολιτικό, πατριωτικό, όπως θες πες το) να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο κόσμος καίγεται κι αυτοί ακόμα ψηφοθηρούν! Σε μια χώρα όπου σε λίγο δε θα έχουν απομείνει ψηφοφόροι, κύριε (πώς μου κόλλησε αυτή η προσφώνηση τελευταία, ιδέα δεν έχω, αλλά την «κολλάω» παντού), θα την έχουν κάνει όλοι για Αυστραλία κι Αμερική, για το Α' Κενταύρου, για οπουδήποτε μπορούν να αξιώσουν μια αξιοπρεπή ζωή! Είναι κωμικοτραγικό.
Αλλά κι εμείς, τι λαός, γνήσιοι απόγονοι του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα, του Περικλή και της Δημοκρατίας! Την οποία Δημοκρατία έχουμε καταλύσει με τα ίδια μας τα χέρια εδώ και δεκαετίες, αλλά όσο η φτώχεια δε μας είχε χτυπήσει την πόρτα, όσο είχαμε το "μέσον" (για να πάρουμε τη δουλειά που με αξιοκρατικά κριτήρια θα έπρεπε να κατέχει κανονικά ο διπλανός μας, για να βγάλουμε αναπηρική σύνταξη ενώ το μόνο ανάπηρο επάνω μας ήταν πάντοτε το μυαλό μας, για να νομιμοποιήσουμε το αυθαιρετάκι μας εντός δασικής εκτάσεως, για να παρακάμψουμε τη γραφειοκρατία, κ.ο.κ.) ουδόλως μας ενδιέφερε, ψιλά γράμματα βρε αδερφέ. Και βγήκαμε στις πλατείες ως «αγανακτισμένοι» όταν απωλέσαμε πια κάθε ελπίδα ότι ο μπάρμπας από την Κορώνη θα μας σώσει, εμάς ατομικά, γιατί για τους άλλους κατά βάθος χεστήκαμε! Και τώρα θυμηθήκαμε τη Δημοκρατία και συζητάμε γι’ αυτήν στις παρέες και τα blogs σαν Εγγλέζες συνταξιούχοι που παίρνουν το απογευματινό τους τσάι… Εμείς, που έχουμε κάνει την προπαγάνδα, την προσωπολατρία (γιατί πίσω στα ‘80s δεν ψήφιζες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά Παπανδρέου και Μητσοτάκη, αν δε με απατά η μνήμη μου) και την παραπληροφόρηση τέχνη! Εμείς, που έχουμε εναποθέσει εδώ και χρόνια τις τύχες μας στο πολίτευμα της ολιγαρχικής οικογενειοκρατίας (άλλη μια ελληνική «εφεύρεση» που θα μείνει στην ιστορία), βασιλικότερης του ίδιου του βασιλέως -του «τέως», μη φοβάσαι κύριέ μου, που σου κάνει τζιζ η λέξη «βασιλιάς» αλλά καταδέχεσαι να σε κυβερνούν και να σε εκπροσωπούν εκ περιτροπής οι αποτυχημένοι «γόνοι» των σκαπανέων του ΧΑΟΥΣ – και ιδού πώς οι σοβινιστές Γάλλοι έφτασαν να δημοσιεύουν πρωτοσέλιδους τίτλους στα ελληνικά)! Εμείς, που ψηφίσαμε σαν ηλίθιοι το Γιωργάκη γιατί μας είπε ότι "Λεφτά υπάρχουν"! Και μπορεί να μην "τα φάγαμε μαζί", αλλά σίγουρα τα κάναμε σκατά μαζί, κύριε! Και τώρα πρέπει να τα φάμε. Καλή μας όρεξη!

Το δεύτερο:

Αυτοί οι εταίροι μας, οι G και όλο το σκυλολόι, είναι -απίστευτο κι όμως αληθινό- χειρότεροι από εμάς! Τα έργα και οι ημέρες τους αποτελούν την αποθέωση -και την απογείωση μαζί- της Έβδομης Τέχνης! Έλα, μη μου πεις πως δεν τον έκανες το συνειρμό όταν άκουσες για τις Κάννες; "Πώς να καταστρέψετε έναν λαό" σε Παγκόσμια Πρώτη, πολύγλωσσο ντοκιμαντέρ με πρωταγωνιστές πρόσωπα της καθημερινότητας! … Καλά, το ντύσιμο της Μέρκελ δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο για ένα τέτοιο ... Φεστιβάλ, αλλά δεν την είδες και όταν χρίστηκε Καγκελάριος; Το κακό γούστο, αναγνώστη μου, είναι σαν την ψώρα. Άπαξ και την έχεις είναι πολύ δύσκολο να την ξεφορτωθείς!
Όλοι αυτοί, λοιπόν, οι περισσότεροι εκ των οποίων –σύμφωνα, τουλάχιστον, με τις περίφημες εταιρίες αξιολόγησης που οι ίδιοι έχουν αναγάγει σε επίγειους θεούς- θα έπρεπε κανονικά να διαβαίνουν τις πόρτες των συνελεύσεων των G μόνο για να καθαρίζουν τα παπούτσια των υπολοίπων ή για να σερβίρουν απεριτίφ στους παρευρισκόμενους, θεωρούν (ή προσπαθούν να πείσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη) ότι εμείς είμαστε το πρόβλημα. Και ξέρουν ότι στην πραγματικότητα εμείς απλά προπορευόμαστε στον αναπόφευκτο δρόμο προς τον γκρεμό που ακολουθούν και οι ίδιοι. Και γνωρίζουν καλά ότι σε λίγο έρχεται η σειρά τους, ότι οι λαοί που τους εξέλεξαν τους περιμένουν καιρό τώρα στη γωνία, ότι θα πρέπει σύντομα να δώσουν εξηγήσεις για τις αποφάσεις και τις πράξεις τους. Και χρωστούν τα μαλλιά της κεφαλής τους σε δάνεια, τα οποία δεν πρόκειται να καταφέρουν να αποπληρώσουν ποτέ! Είναι λες και ο μισοκακόμοιρος προσπαθεί να φέρει στα ίσα του τον κακομοίρη. Και τον δανείζει και του δίνει και συμβουλές. Τελευταία, δε, τον απειλεί κιόλας, σε μια ύστατη προσπάθεια να τον φέρει στον ίσιο δρόμο! Ήμαρτον, Παναγία μου!
Παρεμπιπτόντως, ας με διαφωτίσει κάποιος ειδήμων, αυτή η Γερμανία (που όπως έχει περίτρανα αποδείξει η Ιστορία υπήρξε πάντοτε «επιστήθια» φίλη μας) ακόμα μας χρωστάει εκείνα τα γαμησιάτικα του Πολέμου; Αν ισχύει αυτό, πόσο να έχουν φτάσει άραγε με τους τόκους -όχι τους κανονικούς, του τοκογλύφου, αυτούς που προτιμά και επιλέγει στις συναλλαγές της και η ίδια, μην της χαλάσουμε και χατίρι, είναι και εταίρα μας, ντροπή βρε παιδιά!

Το Τρίτο θα σου αρέσει, πιστεύω:

Παρακολουθούσα πριν λίγες ημέρες μια σαχλοταινία που τιτλοφορείται "Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι: η κλοπή της Αστραπής" ή κάπως έτσι. Δεν ξέρω αν το έχεις δει και κανονικά δε θα στο πρότεινα ποτέ (ελληνική μυθολογία ανάμεικτη με μπόλικη αμερικανιά, χάλια κατά τη γνώμη μου) αλλά έχει μια φοβερή σκηνή, όπου οι Αμερικανοί απόγονοι των Ελλήνων Θεών (!) φτάνουν στην πύλη του Κάτω Κόσμου και συναντούν το Βαρκάρη. Θυμούνται ότι για να τους περάσει Απέναντι πρέπει να του δώσουν χρήματα και βγάζουν από τις τσέπες τους κάτι δολλάρια. Ο Βαρκάρης τα (μισο) κοιτά με απαξιωτικό τρόπο και στρέφει το κεφάλι του προς την άλλη πλευρά. Τότε ένας από την παρέα σφυρίζει στους υπόλοιπους: "Δώστε του τις δραχμές"! Διότι, κύριε, ο Χάρος είναι Έλλην και φρόντισε να έχεις κάνει συνάλλαγμα όταν πας με το καλό να τον συναντήσεις! Και μπορεί να είναι ο μόνος που αντιμετωπίζει τη Δραχμή σαν Μέγα Νόμισμα, αλλά πες μου εσύ τι μπορούν να κλάσουν μπροστά του όλοι οι υπόλοιποι!

Τα είπα και ξεθύμανα!

ΛΥ-ΠΟ, ΛΥ-ΠΟ!

Αγαπητέ μου αναγνώστη,



Με πήρε κι εμένα το Καλοκαίρι, με παράτησε σε μια ακρογιαλιά, μακριά από όλα κι άργησα πολύ να επιστρέψω... Δε σου μιλώ για κανονική ακρογιαλιά, γι' αυτήν που βρίσκεται μέσα στο μυαλό μου σου μιλώ, εκείνη την απάνεμη, τη γαλήνια, που πάσχισα πολύ για να μην την ταράζει τίποτα (ή σχεδόν τίποτα, να μην τα παραλέω...).


Είχα πει να σου γράψω για την Έκθεση Βιβλίου όπου εργάστηκα το Καλοκαίρι ή να ολοκληρώσω τη "Γάτα" μου, να μοιραστώ μαζί σου ψήγματα από αυτά που έζησα και κυρίως από αυτά που διάβασα, να σου πω για το "Καπλάνι της Βιτρίνας" που με συντρόφεψε ένα βράδυ που έγινε πολλά βράδια υπό το φως το Φεγγαριού και μου θύμισε εκείνο το παιδάκι μέσα μου, που το είχα ξεχάσει για λίγο (ή μπορεί και για πολύ, ο χρόνος μετρά διαφορετικά για τον καθέναν από εμάς), αλλά το παιδί ήταν ακόμα εκεί, κοίτα να δεις κάτι περίεργα πράγματα...


Και θα σου γράψω για όλα αυτά. Μπορεί και όχι για όλα, βέβαια, τη Γάτα δε θέλω να τη βλέπω τελευταία -όχι αυτή που έγραψα, την κανονική, τη Γάτα- Μούσα, που γεμίζει τον καναπέ μου με τρίχες και δοκιμάζει καθημερινά την υπομονή μου- αλλά για τα υπόλοιπα έχω πολλά να σου πω.

Χθες όμως άνοιξα την τηλεόρασή μου και είδα εκείνον τον κύριο, δεν ξέρω πώς τον λένε και δε μπήκα στον κόπο να το ψάξω, να αναρωτιέται "πώς θα μπορέσει να ζήσει ο κόσμος με 540 Ευρώ το μήνα". Και κάπου εκεί, φίλε μου αγαπητέ, η έμπνευση πήγε περίπατο, μαζί της και η γαλήνη της ακρογιαλιάς που με τόσο μόχθο κατασκεύασα στο μυαλό μου για να αντικαταστήσω την αληθινή, εκείνη που έπρεπε να στερηθώ για "βιοποριστικούς" λόγους.
Και σκέφτηκα ότι αυτός ο κόσμος στον οποίο αναφέρονται, ο απροσδιόριστος, που λες και βρίσκεται κάπου αλλού, παρόλο που τον συναντούν κάθε μέρα στα γραφεία τους να κουβαλά καφέδες κι έξω από αυτά, να ψάχνει τροφή στους κάδους των απορριμάτων, ε, αυτός ο κόσμος λοιπόν, εγώ, εσύ, ο Χατζηπετρής, ζούμε εδώ και χρόνια με αυτά ακριβώς τα χρήματα πάνω- κάτω, αλλά δεν το κάναμε και θέμα. Ποτέ δεν το κάνουμε θέμα.

Κι είπα πως δε θ' αφήσω αυτήν την απύθμενη βλακεία και υποκρισία να με καταβάλουν, δε θα τους επιτρέψω εκτός από τη ζωή, τα όνειρα και τα χρήματά μου να καταληστέψουν και την έμπνευσή μου. Κι είπα να σου γράψω, να τα μοιραστώ μαζί σου, αυτά για αρχή, δεν είναι πολλά αλλά εσύ κι εγώ βολευόμαστε και με τα λίγα (ή με τα πιο ουσιαστικά, αν θες), θα έρθει και η ώρα των πολλών...

Αχ, "ΛΥ-ΠΟ, ΛΥ-ΠΟ" που θα έλεγαν και τα κοριτσάκια από το "Καπλάνι", ΛΥ-ΠΟ που η Ελλάδα το έχει χάσει το Καπλάνι της εδώ και καιρό, αλλά σκέφτομαι μήπως είναι κι εκείνη σαν εμένα, μήπως το καπλάνι είναι κάπου εδώ γύρω, μήπως η ακρογιαλιά ταράχτηκε πολύ αλλά θα γαληνέψει, μήπως δεν πρέπει να σταματήσω να σου γράφω και να διαβάζουμε ο ένας τον άλλον.

Με αγάπη,

Δώρα

Midsummer

Η "Γάτα" μου θα συνεχιστεί, το υπόσχομαι -στον εαυτό μου κυρίως- αλλά προς το παρόν θα ήθελα να κάνω μια μικρή παρένθεση...
Μεσοκαλόκαιρο για τους Βόρειους, αρχή του Καλοκαιριού για τους Νότιους, σήμερα! Το θερινό ηλιοστάσιο, ο θρίαμβος της ημέρας επί της νύχτας, το πιο μεγάλο φως!
Αχ, αυτός ο Ιούνιος, αυτός ο θαυμάσιος μήνας, με τη θάλασσα πάντα γαλήνια, το αεράκι γλυκό και δροσερό, την καρδιά ανάλαφρη... Τι κρίμα που ως παιδιά είμαστε αναγκασμένοι να τον αφιερώνουμε πάντα σε εξετάσεις και ως ενήλικες τον "προσπερνάμε" και οργανώνουμε τις Διακοπές μας τον Ιούλιο ή -ακόμα χειρότερα- τον Αύγουστο!
Προσωπικά τον λατρεύω τον Ιούνιο, έχει έναν μυστικισμό, μια πνευματικότητα απίστευτη, δε χορταίνω να τον ζω (ως ενήλικη, είχα την ευλογία να ευχαριστηθώ τον αγαπημένο μου μήνα αρκετά, να τον "ελευθερώσω" από το στίγμα των σχολικών και πανεπιστημιακών εξετάσεων και να τον ανεβάσω στο βάθρο που του αξίζει, να τον χαρώ, ποτέ βέβαια τόσο όσο θα ήθελα πραγματικά)!
Μεσοκαλόκαιρο, λοιπόν, γεμάτο χαρούμενες νεράιδες, σκανδαλιάρικα ξωτικά και σοφούς δρυίδες, γεμάτο ήλιο και φως, και τζιτζίκια, και θάλασσα μπουνάτσα, και καρπούζι και παγωτό, και άρωμα νυχτολούλουδου, και... ελπίδα, υπόσχεση ότι το Φως θα θριαμβεύσει!

Σας ασπάζομαι με βαθιά χαρά, εισπνέω άφθονο Ιούνιο και ατενίζω με έκσταση τη "στάση" του Ηλίου!