Αλυσιδωτή Αντίδραση

Σκεφτόμουν (άνεργη, γαρ, δεν μπορώ να κάνω και πολλά άλλα πράγματα) πόσο σοκαριστικά όμοιες είναι οι αντιδράσεις των ανθρώπων όταν έρχονται αντιμέτωποι με πρωτόγνωρες καταστάσεις που συγκλονίζουν εκ θεμελίων τη ζωή και τον κόσμο τους. Αναφέρομαι στην οικονομική κρίση, φυσικά. Είμαστε εντυπωσιακά ίδιοι, αγαπητέ μου φίλε, παρ' όλες τις κοινωνικοοικονομικές, μορφωτικές ή άλλες διαφορές μας. Ίδια ουσία, αλλάζει μόνο το περιτύλιγμα, κάπως έτσι το βλέπω.
Ξεκίνησα κάποια στιγμή -όταν άρχισαν να επιστρέφουν οι κρίσεις πανικού- να παρατηρώ και να αναλύω τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις μου απέναντι στη γενικότερη "σκοτεινιά" και απογοητεύτηκα. Στράφηκα λοιπόν στους γύρω μου, να δω αν υπάρχει κάτι διαφορετικό, κάποια καλύτερη οδός, κάποια ουσιαστικότερη μορφή αντίστασης σε όσα συμβαίνουν -αναφέρομαι στην ψυχική αντίσταση, την άλλη δεν τη συζητώ καν, δείχνει να έχει χαθεί στη μετάφραση.
Το μόνο, λοιπόν, που ανακάλυψα, είναι ένα είδος ψυχολογικής αλυσιδωτής αντίδρασης που μας παίρνει μπάλα όλους και μας αναγκάζει να αντιδρούμε με τον ίδιο σχεδόν άχαρο και αστείο τρόπο. Η αλυσιδωτή αντίδραση έχει ως εξής:
1) Χάνεις (ή φοβάσαι ότι θα χάσεις) τη δουλειά σου, μεγάλο μέρος του μισθού σου, ή κάτι άλλο (ας εστιάσουμε στα υλικά αγαθά, εν προκειμένω) που μπορεί να διαταράξει την εσωτερική και εξωτερική σου ισορροπία.
2) Προσπαθείς να παραμείνεις ψύχραιμος και να σχεδιάσεις το επόμενο βήμα, αυτό που θα σε βοηθήσει να βγεις από το τέλμα.
3) Όσο κι αν σπας το κεφάλι σου, όση φαιά ουσία κι αν καταναλώνεις, αδυνατείς να βρεις το επόμενο βήμα, γιατί, πολύ απλά, δεν υπάρχουν δουλειές (το μόνο "επάγγελμα" που φαίνεται να ανθεί, είναι αυτό του τοκογλύφου), καταθέσεις, χρήματα στην άκρη ή ετοιμοθάνατος πλούσιος θείος στο Αμέρικα του οποίου να τυγχάνεις ο μοναδικός κληρονόμος, οπότε αρχίζει να σε παίρνει από κάτω.
4) Συζητάς το θέμα με φίλους και γνωστούς, αλλά συνειδητοποιείς -καλά, πού ζούσες τόσο καιρό;- ότι δεν υπάρχει πουθενά παρηγοριά και φως, όλοι βρίσκονται πάνω- κάτω στην ίδια ή και χειρότερη μοίρα με εσένα, συνεπώς κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει να ανακάμψεις προσφέροντάς σου υλική ή έστω ψυχολογική βοήθεια.
5) Αρχίζεις να απελπίζεσαι και να στρέφεσαι σε σενάρια που σε παλαιότερες εποχές θα φάνταζαν επιστημονική φαντασία (να μεταναστεύσεις στην Αυστραλία, να δώσεις τον πρωτότοκο για υιοθεσία, να έχει καλύτερη μοίρα το παιδί, να πουλήσεις το νεφρό σου στην αγορά οργάνων, και άλλα τινά).
6) Όταν συνειδητοποιείς ότι σχεδόν κανένα από τα παραπάνω σενάρια δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί άμεσα και άρα σύντομα τη θέση της κατσαρόλας σου θα πάρει ο κάδος των απορριμάτων στον απέναντι δρόμο... ε, τότε πανικοβάλλεσαι για τα καλά, τη χάνεις εντελώς τη μπάλα κι αρχίζεις να καταπίνεις τα Lexotanil με τις χούφτες, να κατεβάζεις μια νταμιτζάνα κρασί την ημέρα, να αναρωτιέσαι αν τα ναρκωτικά θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν να ξεχάσεις... Και αυτές είναι οι καλές περιπτώσεις, διότι στη χειρότερη αρχίζεις να βλέπεις το μπαλκόνι του τρίτου σαν την απόλυτη διέξοδο από τα χρέη και το μάταιο τούτο κόσμο, "που άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους ρίχνει στα ξένα χέρια".
7) Κλείνεις εξάπαντος τη ρημάδα την τηλεόραση γιατί μετά από κάθε δελτίο ειδήσεων νιώθεις σκέτο κουρέλι και οι τάσεις αυτοκτονίας εντείνονται.
8) Μια μέρα συναντάς στο δρόμο έναν φίλο (απολυμένο από καιρό και άρα "παλιά καραβάνα" σε αυτά τα θέματα). Είναι εντελώς άφραγκος και δείχνει να μην έχει στον ήλιο μοίρα, αλλά δεν έχει χάσει το κουράγιο του γιατί: α) διάβασε το "Μυστικό" και έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στο σύμπαν β) παρακολουθεί φανατικά τις εκπομπές του Λιακόπουλου και είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η Τελική Μάχη κοντοζυγώνει, οπότε όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο γ) βρήκε παρηγοριά στη θρησκεία και τη δύναμη της προσευχής και ξημεροβραδιάζεται με τη Βίβλο και την Αποκάλυψη στο χέρι δ) ένας γνωστός του ψυχοθεραπευτής τού επισήμανε την αξία της θετικής σκέψης ε) τζογάρει μανιωδώς τα φραγκοδίφραγκά του μπας και πιάσει το Τζόκερ και σωθεί στ) μασάει ολημερίς πεγιότ γιατί δεν την πάλευε άλλο.
9) Προβληματισμένος, τα βάζεις τα πράγματα κάτω κι αποφασίζεις ότι μάλλον κάτι ανάλογο θα πρέπει να κάνεις εσύ, διαφορετικά η ταφόπλακα που έχει κατσικωθεί στο στήθος σου δεν πρόκειται να ξεκουνήσει ποτέ!
Τι σου είναι αυτό το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, βρε παιδί μου!