Είχαμε μείνει, λοιπόν, στο περίφημο προφίλ του Έλληνα διαφημιστή. Όπως έχω ήδη αναφέρει, δε στηρίζω την άποψή μου σε επισταμένη έρευνα του θέματος. Αντίθετα, η κρίση μου είναι καθαρά υποκειμενική. Κρίνω από τα έργα. Και τα έργα εν προκειμένω είναι οι διαφημίσεις. Τα τελευταία χρόνια έχω δει τουλάχιστον 3-4 διαφημιστικά που θεωρώ ότι αν ζούσαμε σε μια λιγότερο προσκολλημένη στις εξ Ανατολάς επιρροές χώρα, θα έπρεπε να μην είχαν βγει ποτέ στο γυαλί -ή, ακόμα καλύτερα, να μην υπήρχαν καν στη σφαίρα της σύλληψης, ως πρωτόλειο υλικό.
Σε κάθε ένα από αυτά τα πονήματα, το μοτίβο είναι το ίδιο κι απαράλλαχτο: ο Έλλην άνδρας σύζυγος, αιώνιο παιδί, κουρασμένος αφόρητα από την γκρίνια και την κρεβατομουρμούρα της συμβίας του, φαντασιώνεται ότι (τηλε)μεταφέρεται σε έναν καλύτερο κόσμο, γεμάτο ουρί του Παραδείσου, πρόθυμα να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία του και φυσικά μουγκά. Ή, ο Έλλην σύζυγος "παγώνει" με το τηλεκοντρόλ -την προέκταση, δηλαδή, της παλάμης του- το χρόνο και παρακολουθούμε τη σύζυγό του να ωρύεται εις μάτην για την ακαταστασία που επικρατεί στο σαλόνι, τον κόσμο γύρω του να καίγεται σε αργή κίνηση και εκείνον -οποία έκπληξις!- να οραματίζεται ως άλλος Βούδας ότι διάγει βίον βασιλικόν, γεμάτο γυναίκες, αλκοόλ, ποδόσφαιρο και ηλιθιότητα. Ή, ακόμα χειρότερα, ο Έλλην σύζυγος ανακοινώνει στους φίλους του ότι θα αποκτήσει διάδοχο, τον οποίο προορίζει για ποδοσφαιριστή υψηλού επιπέδου. Όταν οι φίλοι του τον ρωτούν τι σκέφτεται για την περίπτωση που ο δελφίνος αποδειχτεί θηλυκού γένους -ως γνωστόν, τα αρσενικά αυγουλάκια αργούν λιγάκι να επιλέξουν φύλο- εκείνος χάνει τον κόσμο γύρω του και χρειάζεται ένα βλακώδες αστείο από την πλευρά της παρέας του, για να σπάσει ο πάγος και να αποφύγει το επερχόμενο εγκεφαλικό.
Σημειώνω εδώ ότι όλες αυτές τις χαρές της ζωής, ο Έλλην άνδρας τις βιώνει αλλάζοντας τα πάντα γύρω του εκτός από τον εαυτό του: εκείνος εξακολουθεί να είναι κοντούλης, χοντρούλης, καραφλούλης, ασχημούλης και -το κυριότερο- ψιλοβλάκας, αλλά οι γυναίκες που τον περιστοιχίζουν είναι fit στα όρια της ανορεξίας, τα αυτοκίνητα τεράστια, η ζωή πληθωρική και οι απολαύσεις αμέτρητες. Δεν αντέχω, θα θέσω το ερώτημα: Quo Vadis, Καραμήτρο;
Τι συμπέρασμα βγάζετε εσείς από όλα αυτά; Τα δικά μου συμπεράσματα τα έχω ήδη αναφέρει εν μέρει και σκοπεύω να επεκταθώ σε επόμενη ανάρτηση (θα τραβήξει πολύ αυτό, δεν το περίμενα).
Πριν κλείσω, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν συγκαταλέγομαι στις φανατικές φεμινίστριες, ο άνδρας μου δεν πληροί (τουλάχιστον όχι στο σύνολό τους) τις "προδιαγραφές" των ανδρών που σκιαγραφούνται εδώ και, όχι, δεν είμαι σε καμία περίπτωση μίσανδρη. Ίσως γι' αυτό και να απορώ τόσο...
Λόγια του αέρα... ετερόκλητα και ανάκατα, σαν τη σκόνη που κουβαλά μαζί του ο άνεμος, λίγη από τον έναν τόπο, λίγη από τον άλλον...
7 σχόλια:
Καλά, μου έφτιαξες την εβδομάδα! Πολύ γέλιο καλή μου, να είσαι καλά!
Αχ, σε ευχαριστώ πολύ! Δεν ξέρω τι με έπιασε, έλεγα να ασχοληθώ με κάτι πιο σοβαρό, αλλά όλο σε τέτοια καταλήγω. Για τις κάλτσες άντλησα έμπνευση από τον άντρα μου -την ώρα που έγραφα για τη ζάχαρη, με ρώτησε σε ποιο συρτάρι είναι! Γύρισα με ύφος μεγάλου συγγραφέα και του είπα: "Με εμπνέεις, αγάπη μου!"
ΟΚ το Quo Vadis Καραμήτρο, θα το κάνω μπλουζάκι. ΕΛΙΩΣΑ!!!
Κατά τα άλλα, έρχεσαι στα λόγια μου, από την πίσω πλευρά, στρίβοντας δεξιά μετά το πεύκο.
Και αυτές οι διαφημίσεις είναι προσβλητικές για τους άντρες.
Γιατί δε σκεφτόμαστε όλοι το ποδόσφαιρο, τις γκόμενες και τις μπύρες.
Εγώ π.χ χέστηκα για το ποδόσφαιρο.
:p
Κοίτα, το θέμα με τις κάλτσες είναι ευαίσθητο.
Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ξέρουμε που είναι οι κάλτσες, ακόμα και αν τις βάλαμε εμείς εκεί. Ρώτα και τον εργένη που τα ψάχνει όλα μόνος του...
Οι κάλτσες είναι η υλοποίηση του πλατωνικύ ιδεατόύ για "το-πράγμα-που-δε-με-ενδιαφέρει-καθόλου". Οπότε, πάντα ξεχνάς που στο δγιάλο είναι, ΓΙΑ ΑΥΤΟ, άπονη σύζυγξ, ο αντρούλης σου, παραδέχεται την κατωτερότητά του, υποκλίνεται στην οργανωτική σου δεινότητα και τεράστια μνήμη και ρωτάει ΕΣΕΝΑ, "ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΛΤΣΕΣ"..
Τον άτιμο το χω... και είναι ακόμα πρωί..
Το ξέρω Prophet Estarian, αλλά εγώ έχω να παρατηρήσω κάτι άλλο: είδες πώς συναντιούνται τα μεγάλα μυαλά;
Χεχε! Μου άρεσε κι εμένα αυτό με τον Καραμήτρο, απορώ πώς το σκέφτηκα (θα με επισκέφθηκε η Μούσα, τρομάρα μου)!
Τι πρωί, Προφήτη μου; Ο Ηλίας ο συνάδελφος ξεκινούσε δουλειά από τα άγρια χαράματα! Για να πω την πάσα αλήθεια, έχουμε και οι γυναίκες κάτι παρόμοια: εγώ, για παράδειγμα, δε βρίσκω ποτέ το κινητό μου. Προχθές το κρατούσα στα χέρια και ρωτούσα τον άνδρα μου αν το έχει δει πουθενά!
... άμα δεν ταιριάζατε.. γνωσθαί παροιμίαι :p
Δημοσίευση σχολίου