Κυριακάτικες απορίες

Είχα καιρό να διαβάσω εφημερίδα. Έχω ακόμα περισσότερο καιρό να παρακολουθήσω Δελτία Ειδήσεων. Τους τελευταίους μήνες, η συσκευή της τηλεόρασης παίζει ουσιαστικά διακοσμητικό ρόλο στο σπίτι μας.
Δε θέλω να ακούω και να βλέπω τίποτα, θεωρώ ότι στις μέρες μας όλα τα Μ.Μ.Ε. είναι εγκάθετα του ενός ή του άλλου οικονομικού καρχαρία και των «φιλικά προσκείμενων» σε αυτόν κομμάτων, οπότε η όποια πληροφόρηση είναι εκ προοιμίου άκρως υποκειμενική.
Χθες, παρόλα αυτά, ξεφύλλισα μια από τις Κυριακάτικες εφημερίδες.
Πρώτα το ένθετο με τα κοσμικά –τα είχε εναποθέσει ο άνδρας μου στη στοίβα με τα αναγνώσματα της τουαλέτας. Στις πρώτες σελίδες, δηλώσεις και συνεντεύξεις διαφόρων «επωνύμων» -πιο αδόκιμο όρο δεν έχω ματαδεί. Αδιάφορη η θεματολογία, εξάλλου δε γνωρίζω σχεδόν κανέναν από αυτούς.
Κατόπιν, φωτογραφίες από διάφορες εκδηλώσεις του τύπου «εμείς-έχουμε- ακόμα- πολλά- χρήματα- φτωχέ- λαουτζίκο- πάρε- μια- γεύση- από- τη- βλαχογκλαμουριά-μας». Επίσης αδιάφορο, αν όχι προσβλητικό και χρήζον καταγγελίας…
Ύστερα, οι «αποκλειστικές» φωτογραφίες της κόρης μεγαλοεπιχειρηματία, από πρωινή έξοδό της στο Κεφαλάρι. «Fashion icon» τη χαρακτήριζε ο συντάκτης του άρθρου. Αυτό που έβλεπα εγώ ήταν μια νεαρή γυναίκα, ντυμένη σαν τις κοπέλες που ασκούν το «αρχαιότερο» των επαγγελμάτων επί της ταλαίπωρης Λεωφόρου Συγγρού… όταν σχολάνε από τη δουλειά. Καυτό σορτς, κραυγαλέα μπότα στριπτιζέζ κι από πάνω ένα μακρύ πανωφόρι, να καλύπτει τη «νυχτερινή» περιβολή… Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα εν λόγω κορίτσια, γιατί τουλάχιστον εκείνα είναι «δηλωμένα», έχουν το θάρρος να στο λένε κοιτάζοντάς σε στα μάτια και γνωρίζοντας ότι θα τις κατακρίνεις, θα τις χλευάσεις ίσως. Αυτό απαιτεί γενναιότητα.
Έχω όμως τεράστιο πρόβλημα με τα «αδήλωτα» κορίτσια, αυτά που την «ντανιά» τους την ονομάζουν «fashion statement» και πείθουν τον μπαμπά τους να καλέσει τα media για να την πλασάρουν και σ’ εμάς τους αδαείς. Δε θα πάρω, χρυσό μου, προτιμώ το original…
Πήρα το ένθετο από την τουαλέτα και το άφησα στη θέση που του αξίζει. Τον κάλαθο των αχρήστων.
«Αν δεν αντέχω πια ούτε τα κοσμικά, φαντάσου τι θα γίνει με το κυρίως μενού», σκέφτηκα απογοητευμένη. Κατά τη διάρκεια της μεσημεριανής σιέστας αποφάσισα να δώσω στην εφημερίδα –και στον εαυτό μου- μια τελευταία ευκαιρία. Διάβασα απνευστί ολόκληρο το «βιβλιαράκι» με την κατάθεση ψυχής της γραμματέως του Κυρίου της Siemens, το οποίο δημοσίευσε σε αποκλειστικότητα η εφημερίδα. Σοκαρίστηκα. Εγώ που πίστευα ότι δεν υπάρχει τίποτα πολιτικο- οικονομικό που να μπορεί να με σοκάρει πια (είχα την ατυχία, βλέπετε, να ζήσω και μερικά πράγματα εκ των έσω), έπιασα τον εαυτό μου να απορεί και να εξεγείρεται! Σοκαρίστηκα από τις δηλώσεις, από την απορία της γραμματέως «που ο μεγάλος την άφησε να το ζήσει όλο αυτό» (έχω την αμυδρή εντύπωση ότι η τοποθέτηση αυτή της «ξέφυγε», αλλά ποια είμαι εγώ για να το σχολιάσω αυτό;), αλλά και από την προτροπή της προς τους «συμπατριώτες» της, όλους εμάς τους «ανώνυμους», τον «απλό λαό» (υπάρχει και σύνθετος λαός, άραγε;): «Ξυπνήστε, πατριώτες»!
Μετά από εσάς, αγαπητή, μετά από εσάς…


Υ.Γ. Μπαμπά, δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που πλήρωνες εσύ τα εντάλματα εκείνων που κανονικά θα έπρεπε να «εκφοβίζεις» και να «κυνηγάς» ως όργανο της τάξεως, και δεν έπαιρνες ποτέ τα χρήματά σου πίσω. Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που εξαιτίας σου δεν αντιλήφθηκα ποτέ την έννοια του συνθήματος «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» κι εξακολουθώ να απορώ όταν το ακούω. Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι, επίσης, που εμείς ανήκουμε στον «απλό λαό». Ακούγεται μελό ή γραφικό ίσως, αλλά είναι πραγματικότητα, η δική μου. Χωρίς εφημερίδες και ειδήσεις πια. Είδηση για εμένα αποτελεί πλέον η εντιμότητα και η ηθική ακεραιότητα. Όλα τα άλλα τα έχω ξαναδεί, αλλάζουν μόνο οι πρωταγωνιστές ...