ΛΥ-ΠΟ, ΛΥ-ΠΟ!

Αγαπητέ μου αναγνώστη,



Με πήρε κι εμένα το Καλοκαίρι, με παράτησε σε μια ακρογιαλιά, μακριά από όλα κι άργησα πολύ να επιστρέψω... Δε σου μιλώ για κανονική ακρογιαλιά, γι' αυτήν που βρίσκεται μέσα στο μυαλό μου σου μιλώ, εκείνη την απάνεμη, τη γαλήνια, που πάσχισα πολύ για να μην την ταράζει τίποτα (ή σχεδόν τίποτα, να μην τα παραλέω...).


Είχα πει να σου γράψω για την Έκθεση Βιβλίου όπου εργάστηκα το Καλοκαίρι ή να ολοκληρώσω τη "Γάτα" μου, να μοιραστώ μαζί σου ψήγματα από αυτά που έζησα και κυρίως από αυτά που διάβασα, να σου πω για το "Καπλάνι της Βιτρίνας" που με συντρόφεψε ένα βράδυ που έγινε πολλά βράδια υπό το φως το Φεγγαριού και μου θύμισε εκείνο το παιδάκι μέσα μου, που το είχα ξεχάσει για λίγο (ή μπορεί και για πολύ, ο χρόνος μετρά διαφορετικά για τον καθέναν από εμάς), αλλά το παιδί ήταν ακόμα εκεί, κοίτα να δεις κάτι περίεργα πράγματα...


Και θα σου γράψω για όλα αυτά. Μπορεί και όχι για όλα, βέβαια, τη Γάτα δε θέλω να τη βλέπω τελευταία -όχι αυτή που έγραψα, την κανονική, τη Γάτα- Μούσα, που γεμίζει τον καναπέ μου με τρίχες και δοκιμάζει καθημερινά την υπομονή μου- αλλά για τα υπόλοιπα έχω πολλά να σου πω.

Χθες όμως άνοιξα την τηλεόρασή μου και είδα εκείνον τον κύριο, δεν ξέρω πώς τον λένε και δε μπήκα στον κόπο να το ψάξω, να αναρωτιέται "πώς θα μπορέσει να ζήσει ο κόσμος με 540 Ευρώ το μήνα". Και κάπου εκεί, φίλε μου αγαπητέ, η έμπνευση πήγε περίπατο, μαζί της και η γαλήνη της ακρογιαλιάς που με τόσο μόχθο κατασκεύασα στο μυαλό μου για να αντικαταστήσω την αληθινή, εκείνη που έπρεπε να στερηθώ για "βιοποριστικούς" λόγους.
Και σκέφτηκα ότι αυτός ο κόσμος στον οποίο αναφέρονται, ο απροσδιόριστος, που λες και βρίσκεται κάπου αλλού, παρόλο που τον συναντούν κάθε μέρα στα γραφεία τους να κουβαλά καφέδες κι έξω από αυτά, να ψάχνει τροφή στους κάδους των απορριμάτων, ε, αυτός ο κόσμος λοιπόν, εγώ, εσύ, ο Χατζηπετρής, ζούμε εδώ και χρόνια με αυτά ακριβώς τα χρήματα πάνω- κάτω, αλλά δεν το κάναμε και θέμα. Ποτέ δεν το κάνουμε θέμα.

Κι είπα πως δε θ' αφήσω αυτήν την απύθμενη βλακεία και υποκρισία να με καταβάλουν, δε θα τους επιτρέψω εκτός από τη ζωή, τα όνειρα και τα χρήματά μου να καταληστέψουν και την έμπνευσή μου. Κι είπα να σου γράψω, να τα μοιραστώ μαζί σου, αυτά για αρχή, δεν είναι πολλά αλλά εσύ κι εγώ βολευόμαστε και με τα λίγα (ή με τα πιο ουσιαστικά, αν θες), θα έρθει και η ώρα των πολλών...

Αχ, "ΛΥ-ΠΟ, ΛΥ-ΠΟ" που θα έλεγαν και τα κοριτσάκια από το "Καπλάνι", ΛΥ-ΠΟ που η Ελλάδα το έχει χάσει το Καπλάνι της εδώ και καιρό, αλλά σκέφτομαι μήπως είναι κι εκείνη σαν εμένα, μήπως το καπλάνι είναι κάπου εδώ γύρω, μήπως η ακρογιαλιά ταράχτηκε πολύ αλλά θα γαληνέψει, μήπως δεν πρέπει να σταματήσω να σου γράφω και να διαβάζουμε ο ένας τον άλλον.

Με αγάπη,

Δώρα