Το προφίλ του Έλληνα διαφημιστή και μια παρένθεση

Δεν είμαι ψυχολόγος, ούτε διαθέτω το σχετικό επιστημονικό υπόβαθρο για να προβαίνω σε τέτοιου είδους δηλώσεις, αλλά πραγματικά με τρώει η γλώσσα μου: νομίζω ότι μπορώ να σας παρουσιάσω με χειρουργική ακρίβεια το ψυχολογικό προφίλ ενός μέσου Έλληνα διαφημιστή (αναφέρομαι σε εκείνους που ασχολούνται με τον (αμφι)λεγόμενο δημιουργικό τομέα της διαφήμισης).
Κατ' αρχάς είναι άνδρας, γύρω στα 35-45, συνήθως χωρισμένος ή απογοητευμένος από τις έως τώρα σχέσεις του -άρα φαλλοκράτης- καριερίστας, εξυπνάκιας, ξερόλας, καλλιτέχνης αλλά και καπιτάλας, κουλτουριάρης επιφανειακά (είπαμε, δημιουργικό τμήμα), αλλά στο βάθος κλασικός Νεοέλλην μαμούχαλος, που προσμένει με λαχτάρα την ώρα που θα δει την Πάνια σε επανάληψη (στην κανονική ώρα προβολής βρίσκεται συνήθως στο γραφείο και σιχτιρίζει την τύχη του, αλλά δε θα το ομολογήσει ποτέ δημόσια) για να χαρεί με την κατάντια των άλλων.
Παρενθετικά αναφέρω ότι αυτό το πράγμα δεν το κατάλαβα ποτέ: πώς είναι δυνατόν, πώς τολμάμε να χαιρόμαστε που "υπάρχουν και χειρότερα"! Κάτι τέτοια μου έχουν πει κατά καιρούς γνωστοί και φίλοι, για να με παρηγορήσουν όταν παραπονιόμουν ότι όλα είναι χάλια. "Κοίτα τα χειρότερα". Πράγμα που πρακτικά σημαίνει ότι θα έπρεπε να σκέφτομαι ως εξής: " εγώ παθαίνω κρίσεις άσθματος και κοντεύω να χάσω την τάξη από τις απουσίες, αλλά για να δω, χμ, ο τάδε ΠΕΘΑΝΕ από το άσθμα, άρα πρέπει να χαίρομαι!" Ή "δεν έχω γκόμενο, αλλά η δείνα έχασε το φίλο της σε τροχαίο", τι να πει κι αυτή, εγώ τουλάχιστον δεν έχω χάσει κανέναν δικό μου. Αρνούμαι να το κάνω αυτό, μου φαίνεται αφόρητα, εκνευριστικά ηλίθιο και απάνθρωπο. Προσωπικά, η δυστυχία και ο πόνος που βλέπω γύρω μου με πνίγουν, με αρρωσταίνουν, με κάνουν να θέλω να πηδήξω από το μπαλκόνι. Αυτή η στάση μου απέναντι στα στενόχωρα εξωτερικά ερεθίσματα είναι εξοντωτική, αλλά όταν κάποια ανθρωπάρια χρησιμοποίησαν τα δικά μου βάσανα για να βαυκαλιστούν ότι "καλά είμαι εγώ, υπάρχουν και χειρότερα", δε χρειάστηκε να χάσω τον ύπνο μου αυτοτιμωρούμενη για το ότι κάτι παρόμοιο είχα κάνει κι εγώ στο παρελθόν. Δυστυχώς, φίλοι μου, δε σας υπέγραψε ποτέ κανείς συμβόλαιο ότι δε θα μπείτε κάποτε κι εσείς στη θέση εκείνων "των κακόμοιρων"! Απεύχομαι φυσικά το κακό οποιουδήποτε, αλλά με εκνευρίζει αυτή η γελοιότητα.
Μεγάλη η παρένθεση. Πού είχαμε μείνει; Α, στους διαφημιστές.
Θα συνεχίσω το πρωί, έγινα κουραστική.