Για τη μαμά

Μανούλα μου, Χρόνια Πολλά...

Σου στέλνω πάλι μια καρτούλα, εκεί που είσαι, στον ουρανό, σαν αυτή που σου έγραψα με τα παιδικά μου γράμματα και τους αδέξιους τόνους του πολυτονικού όταν ήμουν στην Πρώτη Τάξη του Δημοτικού, κι υπάρχει ακόμα μέσα στο κομοδίνο σου...
Μου λείπεις πάρα πάρα πολύ, τόσο που δεν ξέρω πια αν ζω κανονικά ή αν απλά παρακολουθώ τη ζωή να φεύγει...
Το πιο δύσκολο ξέρεις ποιο είναι, μαμά;
Ότι τώρα πια δεν είμαι το παιδί κανενός...
Δεν είσαι εδώ για να μου λες "μην κλαις παιδάκι μου, θα αρρωστήσεις, μην αδυνατίζεις άλλο, θα σε πιάσουν τα νεύρα σου, φόρα κάτι επάνω σου, έχει κρύο, μη φοβάσαι, είμαι εγώ εδώ..."
Όμως, ένα περίεργο πράγμα, όποτε σκεφτώ το χάδι σου, είναι σαν να το νιώθω επάνω στα μαλλιά μου κι η μυρωδιά σου που ποτίζει τη μνήμη μου, με ησυχάζει τα βράδια που δεν μπορώ να κοιμηθώ...
Σε αγαπώ πολύ, μαμά μου, με πολλούς τόνους και πολλά θαυμαστικά...
Για πάντα!