Εικόνα

Δευτέρα, τόσες Ιουνίου (δε θυμάται πόσες ακριβώς, αλλά δεν έχει και τόση σημασία) 2008 (μπορεί κι εδώ να κάνει λάθος), Ναός Ποσειδώνα, Σούνιο. Η απογευματινή βάρδια ολοκληρώνεται με τα τσιριχτά λακτίσματα της σφυρίχτρας, ο κόσμος κατηφορίζει το δρόμο της επιστροφής κι η φύλακας επιστρέφει αποκαμωμένη στο σπίτι. Τι κάψα κι αυτή, όταν έχει πολλή ζέστη ολόκληρος ο λόφος φλέγεται, τα μάρμαρα πυρώνουν και η ατμόσφαιρα γίνεται ανυπόφορη! Είναι κι αυτοί οι τουρίστες, σαν τα μυρμήγκια, με τις φωτογραφικές μηχανές, τις βλακώδεις απορίες –έρχονται από του διαόλου τη μάνα στο Σούνιο, μόνο και μόνο για να δουν το στύλο στον οποίο χάραξε το όνομά του ο μεγάλος ρομαντικός ποιητής, θύμα κι αυτός του αιώνιου καλλιτεχνικού ναρκισσισμού… Οι δε Έλληνες… οποία αδιαφορία! Δυόμιση μήνες εργάζεται στο ναό η φύλακας κι έχει δει ελάχιστους ομοεθνείς της, δεν ενδιαφέρονται, κι όσοι αποφασίζουν να επισκεφτούν το χώρο σκάνε μύτη αργά το απόγευμα, μόνο και μόνο για να δουν αυτό το περιβόητο «ηλιοβασίλεμα του Σουνίου»…

Τρίτη, 7.30 το πρωί… Δεν έχει έρθει κανείς ακόμα. Ερημιά παντού. Μόνο οι πέρδικες – μπορεί να είναι και κάτι άλλο, δεν είναι σίγουρη, αλλά πάντως είναι πανέμορφες- τρέχουν πάνω- κάτω στο λόφο, χαρούμενες, με τα μικρά τους να τις ακολουθούν χοροπηδώντας. Έχει μια ευχάριστη δροσούλα, μια αύρα Ιουνιάτικη –μόνο αυτό το μήνα του χρόνου το αεράκι είναι τόσο δροσερό, τόσο «ευγενικό», το έχει παρατηρήσει- που σε ανυψώνει, σε κάνει να ξεχνάς για μερικές στιγμές τα πάντα…
Παίρνει μια μεγάλη, μαύρη σακούλα σκουπιδιών για να αδειάσει τους κάδους. «Δεν πας κατευθείαν μέσα στο Ναό; Ευκαιρία είναι να καθαρίσουμε μια που δεν έχει έρθει κανείς», της λέει ο άλλος φύλακας. Βάζει φτερά στα πόδια της! Δεν έχει μπει ποτέ ξανά μέσα στο Ναό, δεν έχει βρεθεί ποτέ ξανά μόνη της εκεί πάνω. Τρέχει, πετάει, για να μην προλάβει να αλλάξει γνώμη ο φύλακας και να την στείλει στους κάδους…
Φτάνει, επιτέλους –λες και ανέβηκε κανένα βουνό της φάνηκε, η σκέψη τρέχει τόσο γρήγορα, πού να την προλάβουν τα καημένα τα πόδια! Στέκεται και θαυμάζει το Ναό απ’ έξω. Ο Δωρικός ρυθμός, ο αγαπημένος της, λιτός, στιβαρός κι αέρινος ταυτόχρονα, τέλεια εναρμονισμένος με την αγριάδα του λόφου. Χαϊδεύει τα μάρμαρα στη βάση, όλα σχεδόν χαραγμένα, μερικά γλιστρούν επικίνδυνα ακόμα κι όταν τ’ αγγίζεις… Τα ακούει που σιγοψιθυρίζουν, ένας ανεπαίσθητος ήχος, σαν μουρμουρητό, βαθύς, σοφός…
Ανεβαίνει επάνω. Δεν τολμά να κοιτάξει γύρω της, δεν τολμά να ακουμπήσει τίποτα, είναι λες και ο χρόνος έχει σταματήσει, λες και επέστρεψε από μακρύ ταξίδι στο σπίτι, στις ρίζες της και αισθάνεται αυτήν την ανυπομονησία και τη συγκίνηση της επανασύνδεσης, το άγχος αν όλα θα είναι εκεί όπως τα είχε αφήσει…
Ανοίγει τα μάτια... Όλα είναι εκεί, ευτυχώς! Κάθεται στη μέση του ναού, πάνω στο πεσμένο κιονόκρανο κι ατενίζει το πέλαγος. Οι κολώνες εξακολουθούν να της ψιθυρίζουν, τα λόγια τους τα παίρνει το αεράκι και τα στριφογυρίζει γύρω από το ναό δημιουργώντας έναν παράξενο αντίλαλο, ύστερα τα στέλνει στη θάλασσα, στο λόφο ολόκληρο…
Κάθεται εκεί αμίλητη για μερικά λεπτά, για μια ζωή, ακούει τα μάρμαρα, ακούει τους ήχους από τη θάλασσα όπως διυλίζονται από τους κίονες του Ναού, βλέπει.. βλέπει πολλά πράγματα, ένα σωρό εικόνες περνούν αστραπιαία μπροστά από τα μάτια της, δεν τις θυμάται, στόχος τους δεν είναι τα μάτια αλλά η καρδιά…
Στο τέλος μιας αιωνιότητας σηκώνεται αργά, υπόσχεται ότι θα ξαναέρθει, δεν μπορεί να αποχαιρετήσει… Ξέρει όμως ότι λέει ψέματα στον εαυτό της, ότι αυτή ήταν η μοναδική στιγμή που είχε στη διάθεσή της σε αυτή τη ζωή για αυτήν την επανασύνδεση…
Η μαύρη σακούλα περιμένει υπομονετικά δίπλα της, η τωρινή ζωή περιμένει υπομονετικά δίπλα της… Τώρα θα ξαναγίνει φύλακας, θα καθαρίσει το Ναό, θα επιστρέψει στην καθημερινότητα, δε γίνεται αλλιώς…
Ή μάλλον γίνεται αλλιώς, τώρα πια το ξέρει…